#navbar { height: 0px; visibility: hidden; display: none;}

Friday, 27 March 2015

Οι μικρές λαζαρίνες

Καλημέρα επιτέλους η άνοιξη φαίνεται να έκανε την εμφανισή της απο χθές!
Σε λίγες μέρες έχουμε Πάσχα και θα ήθελα να σας εξομολογηθώ οτι αυτή την ανάρτηση ήθελα περσυ να την κάνω, αλλά δεν πρόλαβα (σιγά το πρωτότυπο δηλαδή)
Ηθελα λοιπόν να σας παρουσιάσω τις μικρές λαζαρίνες! Ευτυχώς δηλαδή, μπόρεσα και τράβηξα φωτογραφία την κόρη μου και έχω κάτι να δείξω! 
η Ελπίδα, μικρή λαζαρίνα με το καλαθάκι της
Τι είναι οι λαζαρίνες όμως;
Είναι ένα έθιμο, που το έχουμε μάλλον ξεχάσει, μόνο στην Θεσσαλία και την βόρεια Ελλάδα ισως ακόμα να αναβιώνει. Ετσι δηλαδή καταλαβα με αυτά που διάβασα σε διάφορους ιστότοπους. 
Κάθε χρόνο, οταν ήμουν μικρούλα, περίμενα πώς και πώς να έρθει το Σάββατο του Λαζάρου, για να πάρω με την σειρά όλους τους δρόμους, στο μέρος μου, την Αγριά και να τραγουδήσω τον "λαζαρο".
Σηκωνόμασταν πρωι και μαζί με την μαμά μου και την αδερφή μου φτιάχναμε τα καλαθάκια μας. Μικρα καλαθάκια απο ψάθα, στολισμένα με φρέσκα λουλουδάκια της άνοιξη. Τα καλαθάκια μας δεν ήταν ιδια ποτέ! Καθε καλάθι και άλλο σχέδιο. Φορούσαμε καθαρά και "καλα" ρούχα και πέρναμε την φιλενάδα μας και ξεκινούσαμε να τραγουδούμε τον "'λάζαρο". Ο "λάζαρος" ήταν το τραγούδι που λέγαμε, κατι σαν τα κάλαντα, απο σπίτι σε σπίτι. 
"Ηρθε ο Λάζαρος, ηρθάν τα βάγια
ήρθε η Κυριακή του τρώνε τα ψάρια,
σήκω Λάζαρε και μην κοιμάσε,
ήρθε η μάνα σου απο την Πόλη, 
σου έφερε χαρτι και κομπολόγι,
οι κοτούλες σας αυγά γεννούνε
οι φωλίτσες σας δεν τα χωρούνε
δωστε μας και εμάς να τα χαρούμε
      και του χρόνου!"
Τραγουδουσαμε αυτό το τραγουδάκι, και οι νοικοκυρές μας δίνανε χρήματα και καμμιά φορά και αυγά, όπως προστάζει και το έθιμο δηλαδή. Καμμιά φορά πέρναμε και κανένα γλυκάκι! Μαζευάμε αρκετά χρήματα, σωστό μεροκάματο αφου φτάναμε να τραγουδάμε και 8ωρο, χωρίς υπερβολή. 
Σας παραθέτω και μερικές πληροφορίες σχετικά με τις λαζαρίνες 
" Το Σάββατο του Λαζάρου είναι μια από τις πιο σημαντικές ημέρες της Ορθοδοξίας, αφού σηματοδοτεί αφενός το θάνατο και αφετέρου τη ζωή. Είναι το τελευταίο και το μεγαλύτερο θαύμα του Χριστού, αφού ανέστησε τον νεκρό για τέσσερις ημέρες Λάζαρο, λέγοντας τη γνωστή σε όλους μας φράση «Λάζαρε, δεύρο έξω». (:το διάβασα εδώ /)))/ellinwnparadosi.blogspot.gr/2011/04/blτΤο  έθιμο έχει διπλό χαρακτήρα, είναι αφιερωμένο στην ανάσταση του Λαζάρου και στην αναγέννηση της φύσης, την Άνοιξη. Στους χρόνους της Τουρκοκρατίας συμβόλιζε την ελπίδα του σκλαβωμένου γένους για την εθνική του απελευθέρωση.  (διαβάστε και εδώ)
http://blogs.sch.gr/giannakos/files/2013/04/pasxa3bw.jpg
Σε άλλο ιστολόγιο διαβάζουμε firiki.pblogs.gr)

"Γράφει ο τοπικός μας λαογράφος, Κ.Λιάπης στις "Ώρες του Πηλίου": " Οι Λαζαρίνες του Πηλίου αποτελούν μια χαρακτηριστική γραφική νότα καθώς ξεχύνονται σε χαρούμενες συντροφιές πρωί-πρωί την παραμονή ή ανήμερα της γιορτής του Λαζάρου στις μοσχομύριστες γειτονιές, έχοντας στο καλαίσθητο στολισμένο με αγριόκρινους (λαζάρια) καλαθάκι τους την κούκλα ή το πάνινο ομοίωμα του Λαζάρου. Οι δροσερές κοριτσίστικες φωνούλες ακούονται πασίχαρες μέσα στο ανοιξιάτικο πρωινό καθώς τραγουδούν.
Οι παραλλαγές των τραγουδιών με τα οποία οι πηλιορείτισσες Λαζαρίνες χαιρετίζουν το θαύμα της Ανάστασης του Λαζάρου είναι αρκετές, φαινόμενο που αποδείχνει την πλατιά απήχηση που είχε το γεγονός που τις υπόθαλψε στη λαϊκή ψυχή."

Τέλος, δε μπορώ να μην παραθέσω ένα απόσπασμα του Γ.Α.Μέγα ("Ελληνικές γιορτές και έθιμα της λαϊκής λατρείας") για τη μέρα τούτη: "Ο Λάζαρος (κοινώς Φτωχολάζαρος) είναι μορφή συμπαθητική στο λαό. Είχε βέβαια την εξαιρετική τύχη να είναι φίλος του Ιησού και πεθαίνοντας να αναστηθεί από τον Κύριο, αλλά η ανάμνηση όσων είδε και γνώρισε στην κατοικία των νεκρών πρέπει να χάραξε ανεξίτηλα στην ψυχή του το φόβο και τον τρόμο. Για αυτό ο λαός φαντάστηκε το Λάζαρο, μετά την ανάστασή του, "αγέλαστο". Σύμφωνα με μια παράδοση σ'όλη τη δεύτερη ζωή του δε γέλασε ποτέ και μόνο μια φορά χαμογέλασε, σαν είδε στο παζάρι ένα χωρικό να κλέβει με τρόπο μια στάμνα απ'το σταμνά κι ύστερα να το κόβει λάσπη.
gynaikes2
http://dim-agnant.kar.sch.gr/autosch/joomla15/images/gynaikes2.jpg

- Βρε τον ταλαίπωρο, λέει χαμογελώντας ο Λάζαρος, για ιδές πως φεύγει με το κλεμμένο σταμνί. Ξεχνάει ότι κι αυτός είναι ένα κομμάτι χώμα, όπως και το σταμνί. Τό'να χώμα κλέβει τ'άλλο. Μα δεν είναι να γελούν κι οι πικραμένοι;"






θέλωντας να εισάγω και στην κόρη μου, το έθιμο αυτό, ξεκινήσαμε περσυ και μάθαμε το τραγουδάκι και το Σάββατο του Λαζάρου, πέρσυ η Ελπίδα τραγούδησε το τραγούδι σε σπίτια φίλων. Φέτος θα ξαναγίνει λαζαρίνα σε λίγες μέρες.
να και το φετινό μας καλάθι

Στις μέρες μας, τείνει να εκλείψει και στα μέρη μας αλλα εγώ το παρουσιάζω γιατί είναι πραγματικά όμορφο να το κάνετ εαν ειστε κοριτσομάνες.

No comments: